Hondenmoeder

Madre mía. Mocht je ooit besluiten om drie op straat gedumpte pups op te vangen, ruim dan je agenda maar leeg. Ik ben even offline, niet aanspreekbaar en zit vastgeketend aan mijn landgoed.

Onder de mensen

Ik had bedacht dat ik wel wat meer vrijwilligerswerk wilde doen. Leer ik nog eens wat Asturianen kennen. Dacht ik. Er zat een dierenopvangorganisatie hier in de buurt en dat leek me wel wat. Hokken schoonmaken, katten aaien en een beetje honden uitlaten ofzo.

Ik kon alleen nergens een adres vinden.

Noodbericht

Toen ik eenmaal vrijwilliger was geworden ontdekte ik dat ze helemaal geen opvanglocatie hadden. Het is een piepkleine organisatie, gerund door een paar jonge Asturiaanse vrouwen die zich het lot van verwaarloosde huisdieren aantrekken. En die vangen ze op bij hen thuis.

Afgelopen vrijdag kwam er een noodbericht binnen via de appgroep. Drie kleine puppy’s zaten moederziel alleen naast een vuilcontainer. Was er iemand die ze op kon vangen? Ik stak mijn vinger op.

Ik had geen idee waar ik aan begon.

Kotsende hondenbeestjes

De volgende dag kon ik ze ophalen bij de dierenarts. Die keek ze na en gaf me ontwormingspillen en voer mee. En druppels tegen de oogontsteking van een van de drie. En zo reed ik naar mijn landgoed met drie huilende en kotsende hondenbeestjes achterin.

Ik had bedacht dat ik ze in een afgesloten deel van de tuin zou huisvesten en ik had ook al geregeld dat ik van iemand een hondenhok kon lenen. Maar die puppy’s bleken houdini’s. Ze wisten telkens te ontsnappen. Uit arren moede nam ik ze in huis.

Een heel slecht plan.

Hondenpies

Ik richtte een van de slaapkamers boven voor ze in. Mijn katten wisten niet hoe snel ze het hazenpad moesten kiezen. De pups waren door de dierenarts geschat op zeven weken en niet zindelijk. En ik heb een vloer die bestaat uit houten planken.

Ik zat koud een kwartier op de bank bij te komen toen de eerste druppels hondenpies vanuit het plafond naar beneden sijpelden.

Chaos

Die eerste twee dagen was het een complete chaos in huis. Pups met zijn drieën de trap af naar buiten, rennen in de tuin, katten de stuipen op het lijf jagen, graven in de moestuin. Pups met zijn drieën weer de trap op. De wacht houden tot ze slapen. Sluipend de kamer uit.

Beneden de vloer dweilen. Drup, drup, drup. Weer naar boven. Urine en poep opvegen. Puppy’s ontsnappen. Stuiteren van de trap. Pups weer naar boven. Voedertijd. Drie uitgehongerde hondjes uit elkaars bakje houden. Waterbak die omgegooid is weer vullen. Puppy’s ontsnappen. Vloer dweilen.

Ik vond tussendoor net aan tijd om te eten en te douchen. En om mijn katten te zoeken. César was inmiddels echt pleite. Manu en Isa waren voornamelijk heel verontwaardigd. Uit protest stopten ze met eten.

Hondenhok

Maandag kwam mijn 75-jarige buurvrouw to  the rescue. ‘Waarom maak je geen hok voor ze in de houtopslag?’

We gingen samen aan de slag. We sleepten een golfplaat naar het houthok en maakten daar met wat zware stenen een stevige muur van. Het hek dat ik de dag ervoor in elkaar had geflanst voor in de tuin, fungeerde als deur.

Ik verhuisde de pups, hield slaapwacht, sloop het hok uit en maakte het huis schoon. Het duurde een halve dag  voordat ik Manu en Isa ervan had overtuigd dat ze hun huis echt, echt, echt weer terug hadden.

César was in geen velden of wegen te bekennen.

César vermist

Langzamerhand onstond er rust, reinheid en regelmaat. Een halfuur buiten spelen en aaien, twee uur slapen. Twee uur rust. Twee uur tijd voor mezelf. Of eigenlijk voor de katten. Alleen was César nog steeds niet terug. Hij was nu drie dagen weg.

Gisterochtend werd ik om half zes wakker en ik kon de slaap niet meer vatten. In het donker liep ik de berg af naar het dorp. Ik hing de vaste vermist-foto van César op het prikbord.

Drie uur later dook hij op. We hebben samen een uurtje de schade ingehaald en toen was het weer puppytijd.

Hondenmoeder

En eigenlijk gaat het nu best goed. De puppy’s eten inmiddels zonder grommen, ze zijn stil als ik ze achterlaat in hun hok, ze houden hun poep en pies op tot ik ze eruit laat en ze komen aanrennen als ik fluit. En dat alles in drie dagen.

Ik zou best een goede hondenmoeder zijn.

Nee, ze blijven niet. Echt niet. We zijn hard op zoek naar goede plekken voor ze. Het zal nog wel even duren. Als het zo ver is, dan ga ik heel lang slapen. Met drie katten in mijn bed.

En nu moet ik weer naar ze toe.

21 Comments

  1. Dromen&Doen 1 augustus 2019 at 08:38

    Klinkt als afzien voor je, maar wel supergrappig verhaal om te lezen. Sterkte met je beestenboel!

    Reply
  2. Petra Zwier 1 augustus 2019 at 09:12

    Als hondenliefhebber klinkt het mij als een droom zomaar in je schoot geworpen, hoewel ik absoluut weet hoe hard dat werken is. Eén pup is al best bewerkelijk, dus 3 zeker en die “jutten” elkaar ook lekker op. Maar die snoetjes. Ik hoop ooit nog eens een nestje te kunnen nemen van een van onze honden, Golden Retrievers om daarna 8 weken te genieten van hun capriolen en het groeiproces. Ik wens je veel succes met je nieuwe roedel!

    Reply
  3. Audrey 1 augustus 2019 at 09:31

    Ooo, wat een schatjes! Om te zien dan, he 😉 Meer dan 1 pup in huis lijkt me ook behoorlijk zwaar. Gelukkig heb je nu weer een beetje balans gevonden en is Cesar weer terug op het honk.

    Reply
  4. Bo 1 augustus 2019 at 09:33

    Hopelijk worden ze eerst gesterliseerd/gecastreerd voordat ze een huisje krijgen, zodat ze geen kleintjes krijgen die net zo begin kunnen krijgen.
    wel goed van je dat je ze tijdelijk hebt opgevangen.

    Reply
    1. Lonneke 1 augustus 2019 at 11:15

      Dat is inderdaad de deal bij de adoptie, dat ze gecastreerd of gesteriliseerd moeten worden.

      Reply
  5. Nanny 1 augustus 2019 at 12:10

    Natuurlijk kon je deze snoetjes niet aan hun lot overlaten. Zou ik ook niet kunnen. Geweldig dat je ze hebt opgenomen. Je hoeft je voorlopig niet te vervelen 🙂 Fijn dat Cesar weer terug is. En prachtig beschreven weer, feestje om te lezen.

    Reply
  6. Arie 1 augustus 2019 at 20:21

    Hoi Lonneke,

    omdat ik niet weet wat je eerder ziet, er is een mail naar je onderweg.
    Mocht die niet binnenkomen, dan heb je mijn mailadres uit de comments!

    Reply
  7. Tinus 1 augustus 2019 at 20:50

    Tja, je hebt blijkbaar een zeker type publiek en het lijkt lastig te verbreden. Jammer. Schrijf je een keertje over heel iets anders: Fietsen. Een week lang nul reacties. Blijven proberen natuurlijk. Veel succes!

    Reply
  8. Mariet vG 1 augustus 2019 at 21:16

    Wat fantastisch dat je je het lot aantrekt van deze verschoppelingen !

    Reply
    1. Lonneke 1 augustus 2019 at 21:19

      Dankjewel!

      Reply
  9. Marjolein 1 augustus 2019 at 21:38

    Oh hemeltje lief, wat zijn ze leuk!
    Maar wat een werk, weet er alles van en wil daarom nooit meer een pup haha, en jij hebt er gelijk 3, wil je er niet 1 houden voor veiligheid?of is dat bij jouw op die berg niet nodig;)
    Succes met het drietal

    Reply
    1. Lonneke 1 augustus 2019 at 21:57

      Niet nodig! En anders neem ik wel een alarminstallatie 😉

      Reply
  10. Annie 1 augustus 2019 at 23:18

    De bedoeling was een zo relaxt mogelijk leven in Spanje 😎 Haha….. Dat gaat ook wel weer komen. Het is ook heel mooi om goed werk te doen en zo die hummeltjes een kans te geven op een goed leven, wat hopelijk snel lukt dankzij jou, lief hoor !

    Reply
  11. Pasja 1 augustus 2019 at 23:39

    Wat had ik dat leuk gevonden..nu bij jou op de berg met die pups.
    Goed dat je een buitenplaats voor ze hebt gevonden!
    Succes!

    Reply
  12. José 2 augustus 2019 at 08:18

    Wat zul je in de piepzak hebben gezeten toen Cees zo lang weg was. Ben erg blij dat hij terug is. Maar wel heel begrijpelijk dat hij even een time-out heeft genomen met al die blaagjes in huis.

    Enorm fijn dat je zoveel doet voor dieren. Zomaar van de ene op de andere dag hondenmoeder worden is geen kattenpis.

    Reply
  13. Rianne 2 augustus 2019 at 17:24

    Ik heb een vriendin, die mag dit blog onder geen voorwaarden lezen, anders stapt ze nu in de auto…

    Reply
    1. Lonneke 2 augustus 2019 at 21:12

      Laat maar lezen hoor! :-))

      Reply
  14. Ineke 5 augustus 2019 at 09:15

    Wat een leukertjes en wat een werk zeg, maar top gedaan. Die schatjes vinden wel een nieuw huisje en elk gered hondje is er weer een. Fijn dat je katje weer terug is, het is zo zorgelijk als ze kwijt zijn, heb het twee keer gehad, ik wens het niemand toe.

    Reply
    1. Lonneke 5 augustus 2019 at 11:43

      Nee, dat is inderdaad heel naar… Ik hoop van harte dat ze een fijn huis vinden. Tot nu toe zitten ze alle drie nog steeds hier…

      Reply
      1. Ineke 5 augustus 2019 at 15:12

        Ik heb je blogje doorgezet naar mijn zus, die heeft al een Franse ‘weggooihond’ dus wellicht…

        Reply
        1. Lonneke 5 augustus 2019 at 15:45

          Ha, dankjewel!

          Reply

Laat een reactie achter op Rianne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *