Totaal geen ruggengraat

Kijk mijn kittens eens de wereld ontdekken. En kijk mij eens mijn hart vasthouden.

Onverantwoord

De kittens gaan ab-so-luut nog niet naar buiten voordat ze zes maanden zijn en gecastreerd. Dat schreef ik eind augustus. Veel te klein. Onverantwoord. Gevaarlijk. Andrés lachte me recht in mijn gezicht uit. ‘Je bent misschien een beetje te beschermend,’ zei hij fijntjes. Kan wel wezen. Maar wij in Nederland laten kittens niet zo vroeg los. Ze lopen zó onder een auto.

Gemiddeld rijden er per dag een à twee auto’s langs mijn huis.

Binnen op de bank

Het was natuurlijk behoorlijk onhandig. Zeker omdat het vanaf augustus eindelijk zomer werd. Als ik buiten wilde zitten of in de tuin wilde werken, dan moesten Isa, Manu en César naar hun kamer. Er is geen sluis tussen mijn woonkamer en mijn veranda. Het was elke dag een beetje voor hen en een beetje voor mij. Ik zat dus regelmatig met stralend mooi weer binnen op de bank, mijn katjes aandacht en ruimte te geven.

Kittens van vier maanden

In de tweede helft van september kwamen mijn ouders op bezoek. ‘Je katten kunnen nu toch wel naar buiten?’ zei mijn altijd veiligheid en zekerheid zoekende vader. Ik stak mijn riedel af dat het vier maanden oude kittens zijn. Die domme dingen doen. Ja natuurlijk, een volwassen kat had al naar buiten gekund. Maar dit zijn kittens. ‘Wij lieten kittens vroeger op deze leeftijd ook al buiten hoor,’ zei mijn vader.

Ik stak mijn riedel af dat het kittens zijn, die domme dingen doen.

Een dag later zei ik: ‘Laten we het dan maar doen. Laten we het maar proberen.’ Dat was op 20 september, drie weken nadat ik schreef dat ze pas met zes maanden naar buiten gingen. Punto.

Door het gras

Sinds die dag mogen ze onder begeleiding de wereld ontdekken. De eerste keer tien minuten, toen een kwartiertje en inmiddels durf ik zelfs even weg te lopen. Het gaat hartstikke goed en ze vinden het geweldig. Op hoge poten door het gras, achter insecten aan, op hun rug in de zon. En als ze ook maar iets van een onbekend geluid horen, dan stuiven ze gedrieën naar binnen.

Met een gebroken poot bij de dierenarts.

Manu is de avonturier van het stel. Ze klimt inmiddels tot bovenin de appelboom. En ze gaat als enige door het hek bij de weg. Wat niet mag. Ik kan haar vijf keer daar weer vandaan plukken, maar dan probeert ze het een zesde keer.

Daarmee zit ik binnenkort dus met een gebroken poot bij de dierenarts. Of erger.

Comfortzone

O nee, zo zou ik niet meer denken. Want wij in Nederland laten onze kittens dan misschien niet zo jong al buiten, maar wij wonen daar niet meer. Wij wonen nu op het Spaanse platteland. Waar de dingen anders gaan. Waar twee auto’s op een dag langsrijden. Waar de tuin van de buren honderd meter verderop ligt.

Iets met vertrouwen en loslaten.

Ik was heel ver uit mijn comfortzone gegaan om uiteindelijk in een geel huis halverwege een berg te gaan wonen. Iets met vertrouwen en loslaten. Mijn kittens ontdekken de wereld. En dat is ook iets met vertrouwen en loslaten.

Of gewoon dom en onverantwoord. En een totaal gebrek aan ruggengraat.

 

 

14 Comments

  1. Min of Meer 7 oktober 2018 at 08:09

    Haha ja, zo gaat dat. Ze hebben daar de ruimte buiten en die zullen ze gaan ontdekken. Maar dat is wel een heel wat vrijer leven en met meer ruimte dan in Nederland. Net als jij hebt eigenlijk. Heerlijk toch.
    En waarschijnlijk blijven ze wegstuiven als er een auto aankomt. In Nederland rennen ze vaak niet meer weg als er auto’s zijn, dát is pas eng.

    Reply
    1. Lonneke 7 oktober 2018 at 08:50

      Inderdaad, dat vrije leven dat ik heb, dat gun ik hen ook! En daar kun je nog weleens gelijk in hebben. Dat auto’s hier zo’n zeldzaamheid zijn dat ze eng blijven. Overigens kun je hier nauwelijks harder dan 30 rijden.

      Reply
  2. Mariimma 7 oktober 2018 at 08:24

    Ik geloof dat ik wat poezen betreft prima in Spanje zou passen. Want die “wij in Nederland” – regel kende ik niet.
    Maar ik woon dan ook in De Provincie.

    En Zij In De Randstad doen altijd net alsof na Utrecht – of, voor Amsterdammers: buiten de ring – het buitenland begint. Dus vanuit dat perspectief klopt het dus wel dat ik me niet berken in de kitten-regel….. 😉

    Succes met loslaten!

    Reply
    1. Lonneke 7 oktober 2018 at 08:47

      Ik googelde wat op ‘kitten naar buiten’ en kwam op allerlei websites van dierenartsen waar meestal een half jaar tot een jaar werd geadviseerd. En verschillende internetfora waar mensen moord en brand schreeuwden over het überhaupt buiten laten van katten, laat staan kittens. Want auto’s, honden, kattenhaters, het is een gevaarlijke wereld. En dan heb je nog het type ‘asociaal’ reacties, want katten kunnen in de tuin van anderen poepen. Plus dat ze op vogeltjes jagen. En dat is serieus best een probleem.

      Ik heb niet gecheckt of die mensen in de Randstand woonden, maar ik heb zelf altijd katten in de stad gehad die sowieso onmogelijk naar buiten konden. En mijn andere ervaring is wat ik hier van de zomer langs de weg heb zien liggen. Vrijwel allemaal katten van kittenformaat.

      Reply
  3. Tinus 7 oktober 2018 at 08:37

    Opmerkelijk, een stopcontact op kinderkruiphoogte zo ongeveer naast een deurkozijn waarbij de deur naar binnen draait in de richting van het stopcontact. Mocht de stekker iets te ver uitsteken of de kabel in de weg zitten, heb je zo een elektrische deur, kan soms ook zomaar handig zijn. Zie ik het mogelijkerwijs niet helemaal goed, of is er sprake van enige vertekening op de foto?

    Reply
    1. Lonneke 7 oktober 2018 at 08:43

      Nee hoor, je ziet het goed. Geen kinderen dus maar! 😉

      Reply
      1. Tinus 7 oktober 2018 at 09:01

        Ik denk dat je meelezende moeder en vader zich nu al het hoofd breken hoe een oplossing te vinden voor deze stopcontactaffaire. Crowdfundig?

        Reply
        1. Lonneke 7 oktober 2018 at 09:03

          Haha!

          Reply
  4. Karin 7 oktober 2018 at 10:05

    Ik hield mijn katten ook tot 6 maanden binnen. Maar dat had niks met veiligheid te maken. Maar puur met het feit dat ik geen zin had in het risico op voortplanting. Eerst “knip knip” en dan blijheid vrijheid.

    Reply
    1. Lonneke 7 oktober 2018 at 10:39

      Heel verstandig. César is inmiddels onder het mes geweest. De dames mogen inderdaad pas als ze zes maanden zijn. Ze komen nu alleen nog buiten onder begeleiding. En ik let op tekenen van krolsheid.

      Reply
  5. Rianne 7 oktober 2018 at 18:23

    Manu heeft wel wat van mijn zoon weg, toen hij nog klein en peuterig was. Achteraf bezien vallen de ongelukjes mee. Ik ben nooit met hem naar de dierenarts gehoeven, en slechts een keer of 5 naar de huisarts. Vertrouwen geeft zelfvertrouwen..

    Reply
  6. Pasja 7 oktober 2018 at 19:53

    Zo mooi om ze te zien genieten van de spannende buitenwereld…maar ik snap jouw bezorgdheid ook heel goed hoor. Ik heb dat met onze honden, 2 jonge Tibetaanse Terriers.
    Vandaag een hek voor ons nieuwe (oude) huisje geplaatst..zie ik nog een paar centimeter open ruimte. Dat moet dan ook persé dicht van mij…want tja ze zullen zich er maar doorheen wurmen om op de rustige straat te komen. Iets met te beschermend zijn..of intuïtie? Ik weet het niet..maar het zit in ieder geval dicht nu..:)

    Reply
  7. Isabel 8 oktober 2018 at 18:38

    Wat een leukerds!

    Reply
  8. Ineke 11 oktober 2018 at 08:25

    Wat fijn dat ze daar zo lekker veilig naar buiten kunnen, als ze zichzelf niet in de nesten werken. 😉
    Ik snap dat je het eng vind zo jong buiten, dat zou ik ook vinden, maar zo onder begeleiding gaat het prima zo te zien. Wat een heerlijk leven daar voor ze. Daar ben ik met mijn binnenkatten (want bovenhuis) wel eens jaloers op. Het zijn mazzelkontjes. 🙂

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *