De sprong: het laatste halfjaar van 2017

Een halfjaar geleden nam ik ontslag van mijn kantoorbaan en vertrok naar Spanje. Ik liep 400 kilometer over de Camino del Norte, nam Spaanse les in Valencia en werkte op 6 verschillende plekken als vrijwilliger.

Het is einde-van-het-jaar-terugkijk-tijd. Welke dingen in mijn tijdelijke, nieuwe leven vond ik ontzettend gaaf en wat vond ik iets minder gaaf?

Een kwestie van doen

Ken je dat gevoel? Dat je achteraf denkt: was dat nou zo moeilijk? Het geldt voor veel dingen waarvan je dacht dat je het nooit zou leren, nooit zou kunnen, nooit zou durven en nooit zou doen. Ik heb het jarenlang gedacht over de stap die ik dit jaar heb gezet: ontslag nemen en naar Spanje vertrekken. En nu denk ik: what was all the fuss about?

Het blijkt allemaal veel simpeler en minder eng als je het gewoon gaat doen.

Nou ja, dat ook weer niet. Maar toch. Het blijkt allemaal veel simpeler en veel minder eng als je het gewoon gaat doen. Tot nu toe is het een bijna 100% positieve ervaring. Ik kan me niet eerder een halfjaar herinneren dat zo’n aaneenschakeling was van fijne, bijzondere, nieuwe en leerzame ervaringen als het afgelopen halfjaar.

Angst

Ik moest er best een hoop angst voor overwinnen. Ik zag mijn werk al een tijdje als een gouden kooi. Een goed salaris, elke dag op de fiets er naartoe, veel vrijheid en ik kreeg waardering voor wat ik deed. Was het niet ontzettend ondankbaar om dat allemaal op te willen geven? Inclusief pensioenregeling en luxe appartement in Amsterdam, de stad waar zoveel mensen willen wonen. Ging ik de kip met de gouden eieren slachten? Mezelf in het ongeluk storten?

Die gouden eieren? Ach, ik hoef geen gouden eieren.

Met dat ongeluk valt het tot nu toe nogal mee. En die gouden eieren, ach, ik hoef geen gouden eieren. Toen ik eenmaal voor mijn ontslag getekend had, was het simpelweg een done deal. Ik vond het best spannend, maar het was geen o jee, wat heb ik nou gedaan. Meer een soort uitgestelde euforie. Ik zou immers nog 8 maanden parttime doorwerken voordat het zover was.

Wat ik nu anders zou doen is dat uitstel van 8 maanden. Voorzichtig gedoe.

Gaaf: leven uit een rugzak

Ik hield er rekening mee dat ik op een gegeven moment wel klaar zou zijn met het continu footloose zijn, maar dat was niet zo. Ik was elke keer weer nieuwsgierig waar ik terecht kwam. Ik herinner me het gevoel toen ik naar Mallorca vloog en een prachtig uitzicht op het eiland had. Nieuw land om te ontdekken! (Ik wist toen nog niet dat dit de meest tegenvallende Workaway plek van allemaal zou worden.)

Dat rondtrekken geeft een enorm vrij gevoel. Die rugzak is met een halfuur gepakt en ik strijk zo weer ergens neer. Ook dat is trouwens heerlijk: dat je niet méér spullen hebt dan dat er in je rugzak zitten. Ik heb nooit iets gemist. Nou ja vooruit, een winterjas, toen de temperatuur onder het vriespunt zakte.

Gaaf: alle plekken waar ik kom

Vandaag vertrek  ik voor 3 dagen naar Barcelona en dat is dan in 10 minuten wat spullen in een klein rugzakje stoppen en een uurtje met de bus. Hoe gaaf is dat? Een paar weken geleden leefde ik zomaar 2 weken op 1500 meter hoogte met uitzicht op de Sierra Nevada en eind oktober ging ik een halve maand op kamers in Valencia.

Van op kamers in Valencia naar leven op 1500 hoogte met uitzicht op de Sierra Nevada.

Ik woonde meerdere malen aan de rand van een natuurgebied. Ik wandelde in 4 verschillende provincies met in totaal 12 verschillende honden. Ik kwam in San Sebastian, Bilbao, Santander, Oviedo, Gijón, Lugo, Santiago de Compostela en La Coruña. Ik liep door de verregende straten van de Albaicín in Granada, ik zag een traditionele dans bij een Asturiaans dorpsfeest in Nueva en ik zat met lokale bejaarden in de thermale baden van Ourense.

Gaaf: nieuwe dingen leren

Ik heb nog nooit zoveel geleerd als in het afgelopen halfjaar. Over mezelf, maar ook hele praktische dingen. Ik werd ook weleens moe van het continu buiten mijn comfortzone leven en de snelle ontwikkeling die ik hier doormaak. Maar meestal vond ik het alleen maar ontzettend bijzonder en gaaf.

Je leert het meeste van ervaren mensen, van dingen doen en dingen uitproberen.

Ik geloof heilig in leren in de praktijk. Ik heb nooit officiële scholing gehad in het communicatievak, maar heb me er toch bijna 20 jaar succesvol in ontwikkeld. Je leert het meeste van ervaren mensen, van dingen doen en dingen uitproberen. Dat heeft me het afgelopen jaar veruit de meeste lessen opgeleverd. Van permacultuur tot ‘ik moet mijn introvertheid serieus nemen‘.

Minder gaaf: het leven in andermans huishouden

Dit is iets waar ik vooraf te lichtzinnig over heb gedacht. Ik vind het lastig om steeds weer onderdeel uit te maken van het huishouden van andere mensen. Het aanpassen aan de gewoontes en gebruiken, het gebrek aan privacy. Maar nog het meest: het inleveren van mijn vrijheid en onafhankelijkheid.

Dit heb ik onderschat, toen ik besloot om rond te gaan zwerven als vrijwilliger op het Spaanse platteland.

Als je naar een boerderij op het platteland gaat zonder eigen vervoer, betekent dat meestal dat je er niet wegkomt zonder een lift van je host. En soms bleken de werktijden wel erg flexibel, waardoor ik nauwelijks mijn eigen plan kon trekken. Of begrepen hosts het niet dat ik behoefte had om me terug te trekken.

Dat heb ik onderschat toen ik besloot om rond te gaan zwerven als vrijwilliger op het Spaanse platteland. Het is iets wat ik anders ga doen. Ik kom erop terug (ja, er volgt nog een vooruitblik op 2018).

De 1e helft van 2017 versus de 2e helft

Ik denk dat er zelden in een jaar zo’n groot contrast zat tussen de 1e helft en de 2e helft als in 2017. In dat 1e halfjaar heb ik mezelf best nog weleens getroost met de gedachte: je kunt altijd nog terug. Als het niks blijkt, zit je met een paar maanden weer in je eigen huis. En je vindt ook vast wel weer een kantoorbaan in de communicatie. Nu is dat meer een schrikbeeld geworden. Ik vind mijn nieuwe leven veels te leuk!

De zin om verder te gaan met ontdekken en ontwikkelen is veel groter dan de angst voor alle spannende stappen die ik nog moet zetten. De laatste die dat verwacht had, was ik zelf.

10 Comments

  1. Team CF 28 december 2017 at 09:53

    Gaaf om te lezen dat het goed bevalt! Veel plezier ook in 2018 ?

    Reply
  2. Rose 28 december 2017 at 11:25

    Mooi verslag van je afgelopen half jaar van je nieuwe leven. Vraagje, wat ben je nu kwa kosten kwijt per maand of over dat halve jaar?

    Jammer dat je maar 3 dagen in Barca bent, wij gaan toevallig 8/1 – 12/1 een paar dagen heen.

    Reply
    1. Lonneke 28 december 2017 at 11:30

      Ah, aan die kosten zal ik eens een blogje wijden. Moet het opzoeken, het verschilt nogal per maand.

      Toevallig ben ik er op 8 januari ook nog even. Om op de trein te stappen naar Gijón. Veel plezier alvast!

      Reply
  3. Merel @ indefruitboomgaard.nl 28 december 2017 at 14:48

    Wat super fijn dat het je zo goed bevalt. Ik kijk uit naar je blog over je plannen voor het nieuwe jaar. Ik ben benieuwd hoe je een ‘eigen plekje’ gaat combineren met de vrijheid van het rondtrekken? Als dat al de bedoeling is.
    Heel veel plezier in Barcelona!

    Reply
  4. Consuminderen 28 december 2017 at 16:48

    Gefeliciteerd. Een reuze stap. De taal alleen al.

    Reply
  5. Zuinigaan 29 december 2017 at 09:48

    Fijn dat je beslissing zo goed is uitgepakt en zelfs een stuk beter dan je van te voren dacht!
    Ik ben heel benieuwd naar het vervolg van je avontuur en ik hoop voor jou dat dit net zo positief zal zijn als de afgelopen tijd.

    Reply
  6. Karen 29 december 2017 at 19:58

    Wat ongelooflijk leuk om je verhaal te lezen Lonneke. Ik vind het nog steeds superstoer en wat fijn dat het dan ook gewoon goed uitpakt. Geniet er met volle teugen van, ik wens je een hele mooie jaarwisseling en een fantastisch 2018!

    Reply
  7. Mathieu 30 december 2017 at 05:33

    Wat inspirerend, Lonneke.
    We kennen elkaar nog van GroenLinks Amsterdam. Jij hebt stappen gezet in je leven die ik niet maakte. In 1999 probeerde ik een half jaar lang in New York te werken en wonen maar gaf mijn koopappartement niet op en nam verlof van mijn werk. Keerde dus terug naar de gouden kooi.

    Reply
    1. Lonneke 30 december 2017 at 09:20

      Ja, natuurlijk ken ik je nog! Het is bijna nooit te laat om je leven te veranderen, toch? Of bevalt de gouden kooi stiekem nog wel?

      Reply
  8. Adine @ LekkerLevenMetMinder.nl 1 januari 2018 at 12:07

    Heel mooi om te lezen! Die behoefte aan privacy/een plan kunnen trekken kan ik me wel heel goed voorstellen, als ik nadenk over dit soort dingen, dan is dat ook iets waarvan ik denk: “Daar zou ik wat op moeten bedenken.” Dat geldt overigens ook voor het ‘footloose’ zijn wat je beschrijft, maar blijkbaar valt dat dan wel mee 🙂 Ik ben heel benieuwd naar de stap die je in 2018 gaat zetten. Of beter gezegd: stappen!

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *