Het Grote Plan

2015-06-27 11.56.03Er waren onderweg naar Santiago een aantal beslissende momenten. In Moissac, op de GR65 richting de Pyreneeën, mocht ik in een herberg een briefje trekken. Abandonner tes peurs stond erop, laat je angsten los. Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest. Ik was op de Camino nergens bang voor. Ik stopte het in mijn portemonnee. Honderden kilometers later, tussen Estella en Los Arcos op de Camino Francés, komt het weer tevoorschijn. En opeens weet ik het: dit gaat niet over nu, maar over straks, als ik weer thuis ben. Pak ik dan mijn oude leven weer op, of durf ik een andere weg in te slaan? Angst is wat me tot nu toe het meest heeft tegengehouden. Het loslaten van zekerheden als een huis en een baan. Een onbekend pad op. Dingen gaan doen die ik misschien wel helemaal niet kan. Dat verfrommelde briefje, er stond een geweldige aanmoediging op!

Bier brouwen in Spanje

Sindsdien dacht ik onder het lopen steeds meer na over wat ik wilde gaan doen als ik weer thuis was. Ik sprak erover met mensen die ik onderweg tegenkwam. Over wat ik wilde veranderen, waar ik méér van wilde. Een paar elementen werden toen al duidelijk: ik wilde iets waarbij ik veel buiten kon zijn, ik wilde fysiek bezig zijn en ik wilde iets maken. Er moesten dieren zijn, bomen, planten en het liefst waren er ook nog bergen. Ik ontdekte ook welke dingen ik niet zo belangrijk vond: luxe, materiële zaken en status. En ai, ik werd bevestigd in mijn liefde voor Spanje. Dat moment dat ik in de Pyreneeën die grenspaal passeerde. Die eerste Spaanse bar in Roncesvalles, waar ik doorzakte aan de bar met wijn uit de Navarra… Ik moest ook nog ergens mijn geld mee verdienen. En zo ontstond het stoutste, misschien wel het meest onhaalbare deel van mijn plan: een bierbrouwerijtje! Ik was al jaren een fervent genieter van de wereldwijde craftbeer revolution. Sinds een paar maanden was ik zelf thuis met brouwen begonnen, samen met goede vriend Rob. En dat was een potje leuk!

En toen combineerde ik simpelweg al die bouwstenen en kwam ik hierop uit: een eigen bierbrouwerijtje op het platteland van Spanje. Met een moestuin en wat dieren. En een huisje, voor vakantieverhuur en voor mijn ouders als ze langskomen.

Waanzinnige Plannen

Bij het Ezelparadijs werd ik op een gegeven moment ziek. Een griepje, niets bijzonders, maar ik heb twee dagen noodgedwongen op mijn matrasje gelegen. Er stond nog een boek op mijn tablet, Waanzinnige Plannen heette het. Het is een doe boek. Er staan – naast veel inspirerende verhalen – opdrachten in om je te helpen om je eigen Waanzinnige Plan te realiseren. ‘Of hou je het liever bij ooit-dromen?’ zegt schrijver Marcel van Driel er dan pesterig achteraan. Ik had het al eens eerder gelezen. Passief. In die twee dagen op dat matrasje op de zolder van Marleen las ik het opnieuw. Maar nu maakte ik de opdrachten wel. Nu had ik immers zelf een Waanzinnig Plan.

Eén van die opdrachten was om alle bezwaren op te schrijven die je maar kon bedenken waarom je plan nooit zou kunnen slagen. Nadat ik dat braaf had gedaan (en er stonden forse bezwaren bij), had ik de sterke behoefte om al die bezwaren één voor één van tafel te vegen. Dat heb ik dus ook gedaan. Daarna moest je opschrijven wat het ergste was wat er kon gebeuren. Dat leek me een makkelijke vraag. Failliet gaan natuurlijk. Dat ik berooid en met schulden aan mijn oude dag zou moeten beginnen. Dat leek (en lijkt) me heel erg.

Maar vrijwel meteen bedacht ik me iets dat ik nog erger zou vinden. Als ik op mijn 50e nog steeds aan het ooit-dromen was. Toen wist ik zeker dat ik werk moest maken van Het Grote Plan.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *